تبليغاتX
بر بال خورشید

بر بال خورشید

سروده های من-عکس و مطالب دیدنی

تو ای ...

 

  

 

 

 

در آسمان بلند نگاه

باخطی از گلبرگهای یاس

با تور سپید عشق

با هزار خاطره سبز

در دریای بیکران دلت

به پرواز

در می آیم

در دستانم

قلم

و بر لبهایم

شعر باتو بودن را

می آورم

شاید

شاید

در تصویر نگاهت

دل بشکسته از غم جدایی را

به نظاره

بنشینی

تو ای زیباترین مخلوق خدا

تو ای جاودانه عمر عشق

چون شادمانی در بزم چشمهای خسته ام

به طراوت یک صبح زیبا

به میهمانی

شعرم بیا

تا در بیکرانه’ نگاهت

گلهای سرخ آشنایی را

به تماشای نگاه پر طراوتت

به نظاره بنشینم

توای همیشه سبز

با دل تنهایم

به جستجوی

بهار بیا

 

+ نوشته شده در  شنبه بیستم تیر 1388ساعت 20:0  توسط ا(س)س:آتش  | 

عیدت مبارک

 

بنام خدایی که زیبایی تنها او را سزاست

 

عیدت مبارک

عیدست  لبت  به نغمه  وا کن  صدشکر  به  لب  خدا خدا  کن

یاس و گل اطلسی  چه  زیبا   زد غنچه لبش  چو  گل  شکوفا

در  دامن   دشت ها   دویدن   بر  سبزهء   دل    گلی   کشیدن

تبریک به تو بهار سرمست چون لاله رخت به سبزه بنشست

مقصود  توئی  جهان بهانه ست    زیبا رخ  تو زگل  نشانه ست

با تو همه  زندگی  چه زیباست عشق از گل روی تو شکوفاست

ای خالق  این  جهان  هستی    ای هست تر  از  هر آنچه  هستی

رحمان که توئی  رحیم و سرمست  دل  در دل کعبهء تو بنشست

کامد   چو  بهار  نغمه ها   بین  سر بیت   نشانه ها   تو  برچین

 

عیدتان

 

مبارک

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387ساعت 22:47  توسط ا(س)س:آتش  | 

دلم را يار بشكسته

 

دلم را یار بشکسته

**********

نمی خواهم تو را

دیگر نمی خواهم

نمی خواهم که با چشمان تو

شعری برای عشق دل

سازم

نمی خواهم که بر

امواج گیسویت

شتابان شعری از

برگ صدف

سازم

دگر هرگز نمی خواهم

که بر مژگان تو

عاشقترین

 دیوانه ها

باشم

صدای خش خش برگی

به زیر پای غم

آهسته می آید

غم تنهائی قلبم

هزاران دانه می کارد

ز اوج آسمان دل

پیاپی رعد می غرد

دمادم اشک غم

از آسمان دل

فرو ریزد

دلم را یار بشکسته

به رفته با رقیبم شاد

بنشسته

دگر سودای او

از این دلم

رخت سفر بسته

دلم را یار بشکسته

به رفته بارقیبم

شاد بنشسته

به رفته بارقیبم

شاد بنشسته

 

دلم را یار بشکسته

دلم را یار بشکسته

 

************

سروده اي از : آتش

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم آبان 1387ساعت 19:55  توسط ا(س)س:آتش  | 

پایکوبی سکوت

پایکوبی سکوت

*********

وقتی که میرفت

تماشایش کردم

بغض گلویم را

میفشرد

با نگاه

بدرقه اش کردم

چقدر زیبا و

چه خیال انگیز

با لباسی از یاس

و گلهای اطلسی

به میهمانی رقیب میرفت

او میرفت  و

 من

با دلی افسرده

و با کوله باری از

تنهایی

به تکرار سروده های غم

به پایکوبی سکوت

میرقصیدم

********

آتش

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت 19:50  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم به خورشید تنها ( وجودی که هیچگاه تنهایش نخواهم گذاشت )

 

 

 

 

خورشید تنها

 

سروده و تقدیم شد به

وبلاگ

 

http://khorshidetanha.blogfa.ir/

 

 

آتش

من از وادی دردم
که اینچنین در سکوت
میرقصم

من با سازه های عشق آشنایم
و لبخند شکست را بر دل صد پاره ام
هزار هزار بار
به تماشا نشسته ام

من فریاد سکوت را
با همهء هیاهویش
با همهمه خاموشش
به تکرار زمزمه زندگی
در خود به نظاره نشسته ام

من غم را
همبازی سکوت تنهائیم نمودم
ودیدم
تنها اوست
که انیس و یار منست
در این

 بیکرانه زندگی

غم بامنست
و عشق از من گریزان

اما دل عاشقان بر عشق را
میستایم
و در شادی بهارشان
میخندم
هرچند
در خود و بر تنهائی خود میگریم

 

 

 

خورشید تنها

خورشید   چرا    تنهاست

خورشید     وجود    تو

صد شوربزن برجان

صد نغمه بخوان

از دل

شوق تو و دیدارت

آن گرمی  بازارت

آن   شوق  پریدنها

از غم چو رهیدنها

پرواز   بسوی  دل

آتش زده  این محفل

آن چشم فسونکارت

آن خندهء  چشمانت

آن   شور  رسیدنها

با   عشق   دویدنها

آن   موی  پریشانی

وین  خندهء  پنهانی

وان  مستی  لبهایت

لبخند    شکوفایت

برجان زده صد آتش

وین   آتش   گلبارش

خورشید چرا تنهاست

خورشید چرا تنهاست

خورشید  تو  با  عشقست

خورشید  تو  بس  زیبا

تنها  دل  آتش   بین

آتش همه جا تنها

خورشید تو میبوسد

هر صبح

سرای تو

میبوسد و میبوید

مستانه

لبای تو

خورشید تو بیدارست

چون چشمهء چشمانت

با صبح که برخیزی

گرمست به مژگانت

اما دل من تنها

خورشید دلم پر زد

سردست   وجود   دل

رفت   و  در   آخر   زد

از آتش خورشیدم

اما   همه  رو   سردم

از    سینهء    پر    آتش

صد     نالهء    پر    دردم

آری دل من دردست

رویم همه  رو زردست

از   سرخی    آن    آتش

زردی   به   دل   سردست

اما تو نهالی شاد

لبریز رسیدنها

از بام چو برکندی

بر شاخه پریدنها

تو مستی صد جامی

تو میکده ء  مستی

آهسته به کوی دل

آرام تو بنشستی

شور شب شعری تو

عاشق تر از آن لیلا

عذرائی و شیرینی

مجنون منم ٬ تنها

خورشید تو بیدارست

خورشید تو با جانست

خورشید تو تنها نیست

با عشق تو سوزانست

مستانه توئی مستی

با قهر چه بنشستی

شوری زن و پیدا کن

یک عاشق دل خستی

مجنون شودت روزی

با یار شب افروزی

با قهر تو میسوزد

با خال لبت سوزی

خورشید تو تنها نیست

با یاد تو بر خیزد

با یار مگو رفتن

از دست تو بگریزد

تنها دل ما باشد

خوش باش در این احوال

عاشق چو شدی جانا

بر جان تو بزن یک فال

از حافظ شیرین گو

از خال لب و ابرو

از شانهء دلداری

زد دل که برآن گیسو

از قد خرامانت

از جلوهء چشمانت

از آن لب و آن ساغر

از آن صف مژگانت

ای ناز جوانی تو

از دیده نهانی تو

در این دل رنجورم

صد شور و فغانی تو

خورشید تو تنها نیست

خورشید تو با جانست

 در بیت غزلهایم

صد نغمهء دیوانست

خورشید تو آتشگر

خورشید تو ویرانگر

لبریز کند دل را

آن مستی و آن ساغر

لبریز   کنی    دل    را

با   هر   نگه   مستی

با آن لب   سوزانت

مستانه توبنشستی

لب غنچهء لعل تو

سرخ  از خم  مینائی

میخانهء       چشمانت

وان     جام    مسیحائی

گیسوی   تو  چون   موج   و

کشتی       دل     ویرانم

بی ساحل     گیسویت

ابریست به چشمانم

خورشید تو تنها نیست

مستی همه زیبائیست

با ماه و زمین دل

تنها خم مینائیست

خورشید همه  رویت

آن    خندهء  جادویت

وان سلسله   گیسویت

مستانه   دو   ابرویت

صد شانه برآن مویت

شادان  به  سر کویت

 

خندد  که  ن ای  تنها

در  کوچهء   فرداها

 

خورشید ز جان پوید 

در هر   قدحی  جوید

با عشق  تو  را  بوید

مستانه   سخن   گوید

 

هرگز   نشوی   تنها

ای  لاله   رخ   زیبا

ای مست تر از دریا

ای شوق  به فرداها

 

تو باش و تماشا کن

وین قطره تودریا کن

 

ای جان توبهارم باش

سبزینه   نگارم  باش

 

از نور  تو  رخشانم

با عشق  تو می مانم

 

تنها  می جانم  باش

پیدا   و نهانم   باش

 

خورشید تو تنها نیست

خورشید تو با جانست

آتش  به سجودم باش

گرمای  وجودم باش

 

مونا

مه رو ببین مستانه در چشمت نشستم تا  رُخ  نمودی بر لبم  پیمانه بستم

وصف تورا درراغ و باغ دل شنیدمچون شانه برآن خرمن مویت دویدم

نادیده دیدم رُخ نمودی در شب مست ناز نگاهت بر دلم  مستانه بنشست

ای نازنین برچین زسرابیات نوریاینسان نمایان میشودنامت به شوری

 

♥♥♥♥♥♥♥♥

 

 

مرا

باور کن

امشب شکسته بالی
که مینویسم در آغوش سحر
به تو ای یگانه معبود م
مرا
باور کن

چشمهای خسته
قلب به خون نشسته
این شبهای حسرت
مرا
باور کن

امشب که در حسرت توست
هزار ترانه عشقم
قصیده قلبم
سروده های عاشقانه
ام
عشق بی بهانه ام
وین دلدادگی
مرا
باور کن

این روزها
که تمام فکر من
پیش توست
ترانه های سروده ام
تصویر نگاه توست
گل اندیشه ام
چشمهای دلربای
توست
تو ای
همیشه در شعرم
جاری
بی سامانی افکار
مرا
باور کن

چشمهای من برای همیشه
تورا میخواهد
تورا
تنها تورا میخواهد
ای بیکرانه در یای مهر
ای سوداگر عشق
ای سرزمین
افسانه های دیرین
و ای
امواج خروشان
زندگی
بیا وببین
همه نگاه
منتظر به عشقم را
دیدگانی که از شوق دیدارت
بسته بر در
شیدائیست
پس ای دلنواز از مهر

 شیدائی چشمهای
مرا
باور کن

 

 

سروده و تقدیم

 

به

 تنها سوزندهء

عشق

 و

مستی

خورشید تنها

 

 آتش

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387ساعت 20:26  توسط ا(س)س:آتش  | 

عیدانه

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

دعای  سال تحویل

 

*    *    *

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر لیل والنهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا

الی احسن الحال

*    *    *

عیدتان

 

*       *

 

مبارک

 

*   *   *

 

 

                                           بسم الله الرحمن الرحیم

 

                       هفت سین قرآنی

 

١ ) سلام ﻗَﻮﻻﻣﻦ رب الر ﺣﻴﻢ     سوره ﻳﺲ  آﻳﻪ   ٥٨

۲ ) سلامﻋَﻠﻲ ﻧﻮﺡ ﻓﻲ اﻟﻌَﺎﻟﻤَﻴﻦ            سوره ﺻﺎﻓﺎﺕ آﻳﻪ ٧۹

٣ ) سلام ﻋَﻠﻲﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ                          سوره ﺻﺎﻓﺎﺕ آﻳﻪ۱۰۹

۴ ) سلام ﻋَﻠﻲ ﺁﻝ ﻳٰﺳﻴﻦ                                سوره ﺻﺎﻓﺎﺕ آﻳﻪ۱۳۰

۵ ) سلامﻋَﻠﻲ ﺍﻟﻤُﺮﺳَﻴﻦ                      سوره ﺻﺎﻓﺎﺕ آﻳﻪ۱۸۱

٦ ) سلامﻫﯽَﺣَﺘﯽ ﻣَﻂﹾﳌَﻊ ٱﻔﺠ             سوره قدر آﻳﻪ  ۵

۷ )  سلامﻋََﻴﻁﺒ ﻓَﹸﳌﹸﻮﻫَﺎﺧَﺎﻟﺪﻳﻦ        سوره زمرآﻳﻪ٧٣

 

  

 

                                          التماس دعا

 

 

 

 

هفت سین عشق

میکنم آغاز این  احوال  و حال

اول از نام خدای لایزال

چون سر آغاز  سخن  با  نام  او

میکنم آغاز زین رو گفتگو

آمده  هشتاد و هفت  عید  از بهار

سعی باید تا که یابی روی یار

شهر   گنج    دلهای    پاک  بی  ریاست

روشنی بخش وجود جان ٬ خداست

گر که  خواهی  حاجت  از  بهر نیاز

وین نمازعشق باشد چاره ساز

سفرهء   سینهای   دل  را  بر شمار

یک به یک در عالم معنا گذار

سین    اول    سبزی     سجاده ها

بوسه بر سجادهء دلداده ها

سین     دوم     سرخی    آلاله ها

سرخ بودن در کنار لاله ها

سین    سوم   سورهء   حمد  و سپاس

گریه ها و ناله ها و التماس

سین    بعدی    سید   و  تابنده  است

عشق مولا در دلم آکنده است

سین  پنجم   پنج  تن   از    آل  نور

عاشقی باید به دلهای صبور

سین شش  سوزنده  بر جان و تنست

نور پاک کبریا در گلشنست

سین    آخر    سیب    سرخ    انبیاء

مهدی موعود در کوی رضا

ای عزیزان  هفت سین روی شماست

سرخ وسبزعشق درکوی شماست

گویمت   از   سین   هفت   تا    اولین

سرخی عشقست بر روی زمین

پس   عزیزان   اولین    تا    آخرین

عشق باشد در کلام آتشین

این     بهاران     و    بهاران    دگر

شاد باشید ای عزیزان در نظر

عیدتان    نوروز   و  دلها     شاد    باد

روز و شب  دلهایتان دلشاد باد

 

♥☻♥☼♥☺♥☻♥☼♥☺♥

 

*          *

سال نو

*            *  

مبارکباد

 *         *

هموطنان

*             *

عزیز

 *****

تقدیم وسروده ای از : آتش

 

 

به گل روی

*       *

شما

******

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت 1:4  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به سپیدهء عشق و دوستی : love2love

 

 

 

 

 

 

 

سروده و تقدیم شد به

وبلاگ

http://www.love2loveblog.blogfa.com/

 

 

 

انتظارت میکشم

انتظارت میکشم

انتظارت میکشم

شاید بیایی

باز تو

پرگشایی در دلم

مستانه خوش

آواز تو

روزهای سرد من

با تیرگیها

جان گرفت

روز نه

شام سیه

در این دلم

ماوا گرفت

انتظارت میکشم

انتظارت میکشم

در دفتر تنهاییم

لحظه ها

اندر دلم

خشکیده شد

آه...

ای

جانانه دل

شاید بیایی از افق

باز از آن روزن

چشمان شوق

دفتر تنهایی قلب مرا

با نوای گرم خود

آرام بگشایی

زهم

برگ برگ دفترم

لبریز از درد غمست

این جدایی

آتشی

بر قلب بیمار منست

ای سپیده

 ای گل عشق و امید

ای تو در

شبهای من

یک پنجره لبخند مهر

ای همه تصویر دل

ای که چشمان تو روشن

کرده این

شام مرا

آه...

قلبم خسته شد

در این فراق

کی شود تا باز آیی

از سفر

کی دوباره میشوی

با این دلم

همراز تو

شور عشقی

در دلم

پرواز تو

ناز تو

آواز تو

با نوای ساز دل

هم ساز تو

بهر این سوز دلم

دمساز تو

دیده ام

خشکیده و

قلبم زهجرت

تیره شد

کاش میشد تا دوباره

جان زنی در

دفترم

بی تو آن پروانه ام

دلسوخته

خاکسترم

رخ نما یک بار دیگر

بر دل تنها بیا

رخ نما

تا از پس آن روشنی

ماه را

یکشب تو مهمانم کنی

شعر بودن را به قلبم

جان زنی

عشق را

درمان کنی

شور را

مهمان کنی

باز تو

آواز تو

همراز تو

بهر این بال شکسته از غمم

پرواز تو

انتظارت میکشم

شاید بیایی

باز تو

بهر این بال شکسته از غمم

پرواز تو

گل همه

آواز تو

دمساز تو

همراز تو

باز تو

پرواز تو

باز تو

آواز تو

باز تو...

♥♥

 

 

سپیده

سحرگاهان   دلم  را   باد  میگفت  ♥♥  از آن   لعل  رخت   بیداد  میگفت

پرستوی  دو  چشمانت   به  آواز ♥♥  دلم   را   میبرد   آنسوی   پرواز

یگانه لعل یاقوت لبت مست ♥♥ هزاران دل به کویت خیمه می بست

دلم نادیده جانا مبتلا گشت ♥♥ چو آمد عطر تو دردم دوا گشت

همه سر بیت ابیاتم چو بینی ♥♥ مراد آتش دل را بچینی

 

☼☼☼☼☼☼

ای آشنای

سپید

طبیعت با همه’ زیبائیهایش

زشتیهائی هم بنظر ما انسانها دارد

البته فقط از دید ما انسانها

اما در کنار هم است که

 تمام زشتیها و زیبائیها معنا پیدا میکند

من صادقانه می گویم

که اگر عاشق شوی

و او نیز عاشق باشد

دیگر هیچ چیز زشت نیست

تهی نیست

همه زیبائیست و

بمانند دریا

پاک

چون بهار

با طراوت

شاداب و

تازه

پُر از

ستاره های روشن عشق

در آسمان

تاریک دل

و وجود

 در کالبد وجود معشوقست

 که

 یک وجود میشود

 و روح را

 یکی شدن در کنار

 معشوق آرمیدنست

 آنهم تا ابد

عاشق چون شدی

 با همه درد ها و سختیهایش

میشود یک دنیا بهار و تازگی

و چه سعادتی از این بالاتر

که در کنار معشوق جان سپاری

و زیباتر آنکه با درد او همدرد

 وبا سوز هایش

بسوزی

تا آنسان

که خاکسترت

وجود رنج آلود و عطرآگینش را

سرمست از باده وصل نماید

 

 

♥♥

وبس زیباتر آنکه

قبل از خاکستر شدن معشوق

خود خاکستر شوی

چونان پروانه ای

بر گرد

عاشقی چون

شمع

سراپای

سوخته

 

 

☼☼☼♥♥☼☼☼

من

تنهائی خویش را

در مرداب

حسرت

بکام غم ریختم

سراب را بوسیدم

و

بر کالبد

آشنائی

داغ اندوه پاشیدم

اگر روزی

به مرداب دلم

قدمی نهادی

بدان

رودی که در پیش پایت

هرچند بارنگی پریده و تیره تر از شب

بنرمی میخرامد

زجه های تلخیست

که از دیدگان

به غم نشسته ام

بر دل خشکیده عشق

جاریست

من

تنهائی را

در وجود شعر

گم کرده ام

و آه حسرت را

با قلم به تاریکی نشسته ام

بر چشمه سار

غبار گرفته کاغذم

به تصویر

نقاشی خطی ازنسیم

  نشانده ام

و بر این زیبائی

می نگرم

من عاشق شدم

اما نه برعشق خویش

که

بر شوق به غم نشستهء

تنهائیم

 

من تنها ترین

تنهای

تنهایم

که در سوز

تنهائیم

میسوزم

و

خاکستر میشوم

 

من

آتشم

 

آتش

 

 

 

♥♥♥♥

 

 

سروده و تقدیمی از : آتش

به گل روی

تنها

سپیده سحر

و

جادهء  بی انتهای

عشق

و

دوستی

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم مهر 1386ساعت 23:52  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به : جاده های خاکی

 

 

سروده و تقدیم شد

به جهت وبلاگ

http://www.dustyroads.blogfa.com/

 

جاده های خاکی

☼☼☼☼☼☼

جاده های خاکی

***********

جاده های خاکی

قلبم تهیست

سرد و غمگین

در عبور زندگیست

*

زندگی طی میشود

من مانده ام

بهر مردابی

دلم آلوده ام

*

من سرود غم

بتصویر شبم

من همه

فریادو درد و ماتمم

*

زندگی در قلب زارم

مرده است

بر دلم

خنجر

 ز نفرت

داده است

*

کس چرا

مهتاب این شبها نشد

این دل یک قطره را

دریا نشد

*

پس چرا

یک لالهء سرخم نداد

سوز غمها

بر دل تنها نهاد

*

جاده های خالی قلبم

تهیست

غیر آتش در دل پروانه

چیست؟

*

رفت و بی من

جام عشقی سر کشید

در دو چشمم

اشک حسرت را

ندید

*

رفت آنکس که دلش

با من طپید

آخرش اندوه را

بر دل کشید

*

رفت بی من

    ایندلم

 در سینه مُرد 

رفت و غم را

بر دل تنها سپرد

*

عشق من

آن نازنین یارم کجاست

ماه من

مستانه دلدارم کجاست

*

ایندلم

مستانه در کویش

خزید

غیر عشقش

دردل تنها

ندید

*

رفت و درهای امیدم

بسته شد

شیشهء عشقم چنین

بشکسته شد

*

رفت و دل

در کوی غمها پَرکشید

جز دروغ و نفرت و حسرت

ندید

*

جاده های خاکی قلبم

تهیست

زندگی بهر دلم

بیهودگیست

****** ******* ******

به جهت

جاده های خاکی

سروده

و

تقدیم شد

☻☻☻☻☻☻☻☻☻☻

 

با نغمه

هم آواز

با شقایق

هم سخن

*

با اشک

همدم و

با چشم

هم صدا

*

گوئی

در قلب عاشقت

هزار ترانهء عشق

خفته است

و

به زیبائی میسرائی

شعر با تو

بودن را

*

در خلوت

روشنی

و بر دلشکستگان

نور امید

*

نیلوفر مستی

در مرداب

تنهائی

*

تنها تاجر بازار

محبت

و

تنها مِی فروش

میخانهء

عشق

*

بر گل

شبنم

بهاری

 بر دل

باران

صداقت

*

آری

باران خنده ات

بر دل خسته

همچون

شبنمیست

بر گونه های

گل

شاداب و

باطراوت

*

میسرایم

و

تقدیم میکنم

هزار دل عاشق را

هزار هزار

شبنم اشک را

به قدمگاه

نگاهت

☼☼☼☼♥♥☼☼☼☼

 

جاده های خاکی

در جاده های خاکی

چون باد می وزیدم

در کوی مست شبنم

با نغمه  می خزیدم

**

شبنم بگونهء گل

زد خنده  با  نگاهی

آهسته  بوسه   می زد

بر   گلرخش   به   آهی

**

در   جاده های    خاکی

باران زدش دوباره

صد بوسه زد به سُرخی

بر  گلرخ  بهاره

**

عطرش دوباره سرزد

برگونه های سُنبل

مستانه  خنده  می زد

چون  سرو،  قامت   گل

**

گفتی که شبنم من

عاشق شدم  به  آهی

رقصیده   در  دل   من

آهش   به    صد    نگاهی

**

همسوز با شقایق

هم نغمه با ترانه

بوسیده دفترم را

گلبرگ عاشقانه

**

گفتی  که  عاشقم  مست

در    سوز  عاشقانه

میسوزم ازنگاهش

درخلوت شبانه

**

گفتی که تکیه گاهم

گیسوی    مشک    مویی

آورده    مِی   ز    شادی

ساقی  جان  سبویی

**

مستم   نموده   چشمش

از لعل  او چه  گویم

در هر گل بهاری

عطرلبش ببویم

**

گفتی وبازگفتی

از لعل آتشین  رو

وز مستی  شراب  و

از چشم  و آن  دو ابرو

**

گفتی  که  ای  نگارم

تنها گل بهارم

جز  آرزوی  وصلت

شوقی بدل ندارم

**

برجاده های خاکی

پرواز  کرده   سویت

شوری   زده   به   قلبت

بنشسته روبرویت

**

آتش برای شبنم

جز   خنده اش     نخواهد

از  شعر  و   شور   آتش

جزگرمیش نشاید

**

خوش باش و زندگی کن

در کوی  آشنایی

جز  با  دو  چشم  یارت

در کوی من نیایی

**

من زادهء غم و تو

مسرور از بهاری

پیوسته  شاد باشی

بر خندهء  نگاری

**

گر باز خواهی  ای  دوست

شعرت     بسر     نیاید

اینست   سوز  آتش

با نغمه ای برآید

**

شعرت   تمام   گشت   و

عشقت دو چشم  یاری

بنشسته   روبرویت

صد شبنم بهاری

**

آتش بگویدت باز

پیوسته    یاد    باشی

در  کوی  و گلشن عشق

مستانه شاد باشی

 

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

سروده ای از : آتش

به تنها

شبنم

مست و عاشق

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام مرداد 1386ساعت 22:56  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به تنها گل گلخانه : مریم گلخانه

 

 

 

 

سروده و تقدیم شد

به جهت وبلاگ

http://manuella.blogfa.com

 

 

مریم گلخانه ای 

****************

آمدم

دیدم تورا

آمدم

از شاخه ها

چیدم تو را

آمدم

دیدم تو را

 

آمدم دیدم تورا

آغوش در آغوش

نرم

مست در آغوش دادی

بوسه بر لبهای

گرم

*

آمدی

دیدم تورا

آمدی

زیباتر از

تصویر عشق

آمدی

پُرشور در

زنجیر عشق

*

آمدی

در کوی ماه

دیده ات

لبریز از

شوق

نگاه

شوق لبخندی

به ماه

مست می گفتی

چُنان

مستانه

آه ...

*

آه...

از چشمان یار

 

مست

در آغوش

سر سبز

بهار

*

آه از این

سینهء

بی کینه ام

 

آه ...

ازاین عشق چون

آئینه ام

*

آه ...

از درد فراق

آه ...

از این

شور عشق و

اشتیاق

*

آه ...

از لبهای سرخ مست یار

آه ...

از این آتش

بنشسته بر

چشم نگار

*

آه ...

از آغوش مست

آه ...

از اشکی که بر

آن خندهء

مژگان

نشست

*

آه ...

از چشم

تو یار

مست مِی

از نوش

لبهای

نگار

*

دست در آغوش

دادی در

سحر

تا که در کویت شود

عشقت

به بر

♥♥♥♥♥♥☼☼☼☼♥♥♥♥♥♥

 

 

من آتش هستم و هرگز نسوزانم

***********************

من آتش هستم و

هرگز نسوزام

من از

گرمای خورشیدم

*

من از سوز دل

گلهای سرخ

باغ امیدم

همه شورم

همه شوقم

ز شوق عشق

سوزانم

گل گلهای مریم را

نسوزانم

*

من اما

گرمی عشقم

که بر سوز دل عاشق

نسیم باد و بارانم

همه وصل بهارانم

و یا گرمی

به هر جانم

ولی در خود

پریشانم

چه طوفانم

چه بارانم

چه بر ایندل

 همه

گرمای سوزانم

ولی ای نازنین هرگز

گل گلخانهء عشقت

نسوزانم

**

تو اما

سبز و شیدایی

چو پیدایی

چه زیبایی

به جمع مست گلها

بس دلارایی

**

تو از عطر بهارانی

چو ابرعشق

گریانی

تو بر گلواژهء شعرم

چو دیوانی

همه جانی

به ریش دل

چو درمانی

بیا یک لحظه با آتش

به مهمانی

تو همچون باد و بارانی

تو بر اندیشه ام

سبز بهارانی

تویی آتش

که آتش را بسوزانی

**

شدم چون شانه در مویت

چو وسمه مست ابرویت

شتابان بر سر کویت

چه ابرویی

چه جادویی

چنان مستانه گیسویی

دو چشمت

چشم آهویی

شدم مست تو شببویی

**

تویی آتش به هر جانی

که عاشق را بسوزانی

***

بدان

تنها گل مریم

که من گلخانهء عشقت

نسوزانم

****

من آن اندیشهء

امروز و فردایم

به هر قطره

چو دریایم

نفیر ناله و نایم

درون خود

چه تنهایم

بسوزانم دل خود را

ولی گلخانهء سبزت

نسوزانم

*****

گل گلخانهء عشق تو بر جانم

تویی ماه شب تارم

همه یارم

تو دلدارم

تویی مستانه در کارم

تویی گلهای گلزارم

ببین از عشق بیزارم

چه بیمارم

به شب

در اوج تنهایی

چه بیدارم

امید عشق

از سوز دلت

دارم

*****

تویی آتــــش

تویی آتـــش

که سوزانی

تو ایندل را

بسوزانی

 

بسوزانی بسوزانی

تو آتش را بسوزانی

*****************

در پاسخ به مطلب

 دلشکسته شدن

از سوی مریم گلخانه ای

سروده و تقدیم شد

به :

مریم گلخانه ای

♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣

 

من دلشکسته نیستم

من دلشکسته نیستم

من عاشق گلخانه ام

من مست با گلهای دل

سر مست با پیمانه ام

 

♣♣

 

من دلشکسته نیستم

من دلشکسته نیستم

من چیستم

من کیستم

من عاشقی آواره ام

من آتشم

دیوانه ام

من یار صد

پیمانه ام

با روی گل

مستانه ام

 

♣♣

 

من شور این

شیدائیم

من مست این

زیبائیم

من آتشم

من آتشم

آتش در این

رسوائیم

 

 

اما

تو زیبایی

گلی

گلهای این باغ

دلی

مستانه ای

پروانه ای

صد مستی پیمانه ای

دندانه ای

چون شانه ای

عطرمِی ومیخانه ای

تنها گل

گلخانه ای

 

 

من شانه و

گیسو تویی

من وسمه و

ابرو تویی

مه رو تویی

شببو تویی

چون چشمهء جادو

تویی

مستانه در گیسو

تویی

 

من با دلم

بیگانه ام

 

 

بر این دلم

غوغا زدی

آتش بر این

دریا زدی

 

صد شور

بر دل داده ای

آتش در آن

بنهاده ای

 

دریا تویی

رویا تویی

چون ماه بر شبها

تویی

زیبا تویی

شهلا تویی

گلهای این

بستان تویی

بر اشک دل

مژگان تویی

هم جان و هم

جانان تویی

درمان تویی

دیوان تویی

 

زندانی زندان

منم

 

 

هرگز مگو

هرگز مگو

هرگز مگو بشکسته ای

هرگز مگو

هرگز مگو

در آتشی بنشسته ای

ای گل

تو دل نشکسته ای

با آتشم پیوسته ای

 

 

گلخانهء گلها

 تویی

میخانهء دلها

 تویی

گرمای این شبها

تویی

مستانه بر جانها

 تویی

شیرین تویی

لیلا تویی

فارغ از این

غمها تویی

ماه شب فردا

تویی

افسانه و رویا

تویی

 

من مست این

میخانه ام

ای نازنین

جان را ببین

چشمان

گریان را

ببین

در این شب

دلواپسی

ماه شبستان را

ببین

غم را ببین

این سوز ماتم را

ببین

اشک دو چشمانم

بچین

عاشق شدم

ای ماه من

ای ماه بی همتای من

ای شادی دنیای من

امروز من

فردای من

تنها تویی

رویای من

این دل

به عشقت مبتلا

با غم تو کردی آشنا

آخر چرا

آخر چرا

رفتی تو بی من

بی وفا

مستی این

میخانه تو

تنها می و

پیمانه تو

من شمع وآن

پروانه تو

تنها چراغ

خانه تو

مستانه تو

گلخانه تو

چون شانه و

دندانه تو

سامانه تو

کاشانه تو

 عطر گل گلخانه تو

تنها سرا و خانه تو

بهر دلم پروانه تو

مستی این میخانه تو

 

من عاشقی

دیوانه ام

اینک بگویم نازنین

غم را ز مژگانم

بچین

ای نازنین

ای نازنین

هرگز دلم

 نشکسته ای

با این دلم

بنشسته ای

با من بمان تا واپسین

با سوز آتش

دل بچین

ای نازنین

ای نازنین

ای نازنین

 

♣♣♣♣♣ ♠♠♠♠♠♠ ♣♣♣♣♣

مریم گلخانه ای

♣♣♣♣♣ ♥♥♥♥♥♥♥♥ ♣♣♣♣♣

سروده و تقدیم شد به :

تنها گل آتش

گل گلخانهء سبز

مریم گلخانه ای

****************

سروده ای از : آتش

به گل روی

شما

♣♥♣♥♣♥☺☺☺☺♥♣♥♣♥♣

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم تیر 1386ساعت 22:24  توسط ا(س)س:آتش  | 

بر بال خورشید2 و 3

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم خرداد 1386ساعت 0:42  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به: مینویسم تو هم بنویس

 

 

 

سروده و تقدیم شد

به جهت وبلاگ

http://minevisamzendegi.blogfa.com

 

می نویسم توهم بنویس

 

می نویسم

از عشق و بهار و سادگی

از لطافت باران

از صداقت صبح

از نفسهای شقایق

از سکوت نسیم

از صدای

پرستوهای عاشق

از صدای

آبشار

از تلاطم دریا

از نفس نفسهای باد

از عبور رنگین کمان

از دل لیلی

از سوز مجنون

از عشق شیرین

از زمزمهء فرهاد

از های و هوی باران اشک

از نهال سبز عاشقی

از دل ستاره

از طپش ابر

از دلهای پر درد

از آه شبهای

تیره و

 سرد

*

می نویسم تو هم بنویس

می نویسم

از بهار آشنایی

از غم به شب

نشسته

از دل

ز جفا شکسته

از هزار هزار قطرهء اشک

که بر گونهء گل

نشسته

*

از تو می نویسم

از تو که

بهار را

به کوچ پرستوها

سپردی

از تو که

عشق را

خیمهء دل ساختی

از تو که

در کوچسار وفا

به سر چشمهء

صداقت رسیدی

 

از تو می نویسم

از تو که

اشک را زچشم

چیدی

و

غم را زدل راندی

 

از تو می نویسم

اما

چه نویسم

که هر چه نویسم

باز در وادی

مهرت

صداقتت

و

عشقت

هزار هزار اسیر

نشسته است

و آتش دل

 که در این  وادی مهر

سرگردان

و

غمین

به انتظار طلوع

ودرخشش

پر مهر

توست

*

ای بهار سبز

ای طلوع

روشنایی

ای سبز قامت

سرو

و ای

جوانهء

عشق

تو بگو

بنویس

تا بنویسم

 

♣♣♣♣♣♣♣♣

☼☼☼☼☼☼

♥♥♥♥♥♥♥♥

 

تقدیمی از : آتش

به گل روی

شما

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم خرداد 1386ساعت 19:35  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به: دیوار سکوت

 

 

سروده و تقدیم شد

به جهت وبلاگ

http://divaresokot.blogfa.com/

 

بمناسبت درگذشت

مادر بزرگ

بهتر از جانش

قلمی شد

۩۩۩۩۩    ۩۩۩۩۩

 

دیوار سکوت

***********

پشت دیوار سکوتم

همه جا ساکت و سرد

چشم مستش همه غمگین

دل پاکش ٬پُر درد

*

دیده اش

بسته به دیوار سکوت

منتظر

تا که بیاید ز غبار

پُر شود

عطر وجودش

همه جا

*

پشت دیوار سکوتم

همه جا ساکت و سرد

چشم مریم همه غمگین

دل پاکش پُر درد

**

گفت آن مریم غم

پشت دیوار سکوتم

همه جا ساکت و سرد

دل من

بسته به زنجیر غمست

دیده ام

سرد و غمین

منتظر

دیده به راه

شاید از روزن آن

باغچهء غمزده ام

بار دگر

قد زیبای تو را

پشت آن بوتهء یاس و گل سرخ

به تماشا

بشوم

**

دردلم

همهمهء هجرت این

تنهائیست

آه از تنهایی

آه از مرگ و سکوت

ای خدا رفت

گل عشق و امید

رفت آن

ماه شب تیرگیم

رفت آن

نغمهء فریاد دلم

رفت آن

گرمی آغوش تنم

رفت آن

مادر عشقم

ز برم

**

ساکت و سرد

نگاهش پُر درد

همه جا

رنگ سیاه

همه رو

شیون و آه

همه شب

زنگ سکوت

همه

دیوار سکوت

همه

دیوار سکوت

*****************

 

سکوت را بشکن

************

آتشم
اما هرگز نسوزانم
و گرمای عشق را
در سیمای به غم نشسته ات
به میهمانی
مینشانم
لبخند باران را
که از لبخند بهارین تو
لبریز است
به بزم
چشمهای همیشه درخشانت
دعوت
میکنم
تو ای زیباروی
آفرینش
 توای

 سبزینه بهار سرخ
ای لطافت صبح
ای باران بیکران مهر
در دل
خستگان
چو فانوس راه
روشنی بخش و
در کلبهء دلشکستگان
گرمی و عشق

هدیه کن
تو ای آفتاب فروزان

ای امید بیکران

ای همیشه سبز از

بهار

ای آلالهء سرخ
سکوت را

بشکن
و
نسیم خنده ات را
بر مشام دل
بیفشان

تا عشق

به لبخند تو

بخندد
************

آمدی
چه زیبا آمدی
بمان
بخند
چشم را از اشک
بزدا
در محفل رندان

 سخن
هزار ترانه
بسرا
که خنده ات
آرامش دلهای بیقرار
و
نغمه ات
خندهء لبهاست
سکوت را

 بشکن و
و در کمین عشق
شیرین و
لیلی و
فرهاد و
مجنون
باش

دل یخ زده ام را

با نگاه عشق

و سرشار از

مهرت

گرم کن

و
تا هست
ستارهء
عشق

تو هم بتاب

چون خورشید درخشان

در آسمان

تاریک

دل

بتاب

همیشه

بتاب

همیشه

بخند
*****************

 

تنها   به   جهت

دیوار سکوت

سروده شد

 

دیوار سکوت

**********

پشت   دیوار  سکوتم

دل  من   نغمهء  آه

آه از سوزنگاه  و

آه ازشام سیاه

**

رفت یاری که مرا

یار  نبود

رفت   آن  یار که

غمخوارنبود

**

رفت آن  شوق

به آغوش سحر

رفت  و آن یار

کشیدش در بر

**

رفت آن

زورق تنهائی من

رفت آن

ماه  تماشائی من

**

رفت از

کوچهء یار

رفت آن

ماه   بهار

***

 یاد دارم

که  مرا یاد  نمود

عاشقم کرد و مرا

شاد نمود

***

یاد دارم

که شبی  در  بر ماه

یاد آن

کوچهء سرسبز نگاه

***

دست در دست هم و

باده بدست

دل

بدیدارلبش

خیمه   ببست

***

پشت دیوار سکوتم

دل من گریه  و آه

آه از آن شب ماه

آه ازیاد تو

 آه

****

یاد دیوارسکوت و

خَم آن  کوچهء  مست

دل شادم

همه    در

کوچهء چشمش

بنشست

****

دل من

عاشق چشمان تو بود

دل تو

در پی

دستان که بود

****

یاد دارم

که به من گفت

که   زیبا   صنمی

خندهء  چشم  من  و

سرخی گل

گلبدنی

****

توفریبم دادی

تو اسیرم کردی

توئی آن عهد شکن

دل آئینه عشقم مشکن

****

دل من را

تو  شکستی  آخر

رفت و آن یار

کشیدش

دربر

****

پشت  دیوار سکوتم

دل من

ساکت  و  سرد

به   لبم

نغمهء  آه    و

دل   خونین

پُر درد

****

آه

 از  این   همه   درد

آه

 از این شب سرد

آه

 از این  دل

آغشته  به  غم

آه

 ازاین همه

غم

آه

 از یاد نگاه

آه از

چشم پُر آه

آه از

کوچهء    تنهائی    من

آه از

اینهمه رسوائی من

آه از

 این شب زشت

بر دلم

نغمهء غم را

بنوشت

رفت و در

کوچهء غم

یاد شدم

همچو یک خاطره

در باد

شدم

یاد آن

خاطره

 شاد

یاد آن

یار

که بردم از

یاد

یاد دیوار سکوت

یاد آن

آتش و دود

یاد آن

جوی پُر آب

مخمل سُرخ

در آن

بستر خواب

یاد ایام

شباب

دل من

در تب و تاب

یاد آن

مستی نوش

که مرا تنگ گرفتش

آغوش

یاد آنروز که گفتی

جانی

بر دلم

سبزی صد

 بستانی

 تو مرا تنگ گرفتی

آغوش

زمزمه از دل مستم

در گوش

خنده کردی به دو چشمم

همه شاد  

رفتی و

عشق مرا

برده ز یاد

*****

پشت دیوار سکوتم

دل من

چون شب تار

رفت آن

ماه بهار

رفت آن

عشق و نگار

رفت از یاد

همان

کوچهء شاد

رفت و آن

عشق

بدادش بر باد

رفت آن

رهزن و

 یار

رفت از

کوچهء

سرسبز بهار

رفت و

 تنها شده ام

 در شب

تار

رفت آن

ماه بهار

رفت آن

عشق و نگار

 

 ****** ******* ******

سروده ای از : آتش

و

 تقدیم  شد

  به

دیوارسکوت

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 21:38  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده و تقدیم شد به : روزهای زیبا

 

باسلام به تمامی دوستان عزیز 

 این شعر به جهت

 وبلاگ

 http://maryajam.blogfa.com/

سروده شد

روزهای زیبا

 

 

 ********************************

روزهای

******

رفت آن  مَهرو ٬ که تنها یار بود  ☻☻ بهر  عشقم   آتش   دیدار  بود

وصف رویش را دراین معنا نبود  ☻☻ بر دل  آتش  بهاری  تازه  بود

زندگی  را  بهر   دل   آواز   کرد   ☻☻ با  دل آتش ٬ ز غم  پرواز کرد

هفت  شهر عشق  را معنا  نمود   ☻☻ عشق آتش را به قلبش وانمود

ای خدا  رفت  از برم  تنها  شدم   ☻☻ سوز آتش  در دل   دریا   شدم

یار مست  و مستی   میخانه  کو  ☻☻  بهر آتش  ساغر  و  پیمانه کو

 

 

زیبا

****

زنده   گشتم   تا   دوباره   آمدی  ☺☺  بر دل  آتش٬ تو مِنت داده ای

یاس و نسرین سر بپایت میدهند  ☺☺  آتش عشقی به قلبت می نهند

باش با دل ٬ سر بلند  و سرفراز  ☺☺  مریم آتش تویی  ای سرو ناز

ای صفای عشق٬ سر ابیات بین  ☺☺  مقصد ومقصود آتش را بچین

 

☺☺☺☺☺☺♥♥☺☺☺☺☺☺

روزهای زیبا

***************

روزهای تو

همه زیبایی و

روزهای من

همه تار و

سیاه

*

روزهای تو

همه کوی نگار

روزهای من

شب بی برگ و بار

*

روزهای تو

گل نسرین و یاس

روزهای من

همه در التماس

*

روزهای تو

سفید و

رنگ رنگ

روزهای من

همه

تصویر سنگ

*

روزهای تو

همه

مست شراب

روزهای من

خیالست و سراب

*

روزهای تو

شقایقهای یار

روزهای من

فراق و انتظار

**

روزهای من

نگویم

روز نیست

روز من

شبهای تلخ

زندگیست

**

روزهای من

گذشت و

شب رسید

بر شب تاریک دل

ماتم

کشید

**

روزهای من

سکوتست و

سراب

زندگی

در پیش رویم

نقش خواب

**

روزهای من

همه

تلخند وزشت

بر دل تاریک

غمها را

نوشت

**

آنکه برد

آن روزهای

بیقرار

در دلم بنهاد

غم را

بیشمار

**

روزهایم را

به ابری

تیره داد

شام تنهایی

به قلبم

هدیه داد

***

می روم

می روم

تا قفل غم را

وا کنم

تا که شاید

عشق را

پیدا کنم

***

شاید از

آن روزن

برق نگاه

شام من

روشن شود

از نور

ماه

***

ماه را

پیدا کنم

در چشمه ای

نغمه خوانم

بر رخ

آئینه ای

***

روزهای من

شود

زیباترین

در کنارش

دل شود

عاشقترین

 

****** ******** ******

 

سروده ای از : آتش

به

روزهای زیبا

و

بیاد ماندنی

◙◙◙◙◙ ◘◘◘◘◘◘◘ ◙◙◙◙◙

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386ساعت 23:19  توسط ا(س)س:آتش  | 

سروده وتقدیم شد به : اشک ماه

با سلام به تمامی دوستان عزیز

این شعر به جهت وبلاگ

http://www.ashkemaah.blogfa.com/

سروده شد

 

اشک ماه

***********

اشک ماه

بردامن

دریاچکید

بوسه ای آرام

بر ساحل

دمید

*

زندگی را

در پس آئینه دید

از لب مژگان غم

صد بوسه چید

*

اشک ماه

آرام میریزد

به دیدار سحر

مرگ عشقی

بی ثمر

*

در بر

 تصویر غم

در میان

های و هوی

زندگی

گریه های بی

غروب

خنده های تلخ

برشبهای تار

در بر چشمان

یار

*

وین غروب

 بی سحر

های های گریه بر

چشمان تر

*

نغمه های

 بی  صدا

در شبی

 بی انتها

*

گریه های ابر

بر چشم حباب

زجه های

آتشست و

مرگ و خواب

*

این غروبست و

سراسر

رنج و غم

ای خدا

نفرین بر این

زنجیر غم

*

رفت یارم

در غروبی

بی سحر

کاش میدیدش

غم چشمان

تر

*

رفت از پیشم

گل نسرین و یاس

رفت

 خواندم

سوزها

در التماس

*

باز 

در این

سوز و

 آه

باز اشکی می چکد

از

چشم ماه

*

آفتابی

در غروب

وین غروبی

بی سحر

اشک غم بر دفترم

مرگ عشقی

بی ثمر

*

این

غروبست و

غروبی در گذر

ای خدا

نفرین بر این

چشمان تر

*

میزند

فریاد از

عمق قفس

ای خدا

تنها توئی

 در این

نفس

*

های های گریه ها

اندوه شبهای

 منست

 گریه های

 ابر و ماه

 بر جان خسته

همدمست

*

باز

میگریم

در اندوه

غروب

در غروبی سرد

از امواج

دود

 

غم

 به بالین دلم

هر شب دلش را

می قنود

 

ناله هایم

هر چه بود

تا که پیدا شد

غروب

از پیش چشمم

رفته بود

 

ای خدا

نفرین بر این

شهر غروب

تا که رفت از کوی دل

جز غم

مرا یاری

نبود

 

در دلم

صدها نفیر و

ناله بود

بهر این

شمع دلم

تنها گل و

پروانه بود

ساقی مستانه و

هم ساغر و

پیمانه بود

بهر گلهای دلم

عطری به صد

گلخانه بود

در بر مجنون دل

لیلای این

کاشانه بود

در دل فرهاد من

شیرین صد

افسانه بود

مستی میخانه بود

شهد این پیمانه بود

گرمی کاشانه بود

عطرصدها مخمل گلخانه بود

روشنی بخش دل ویرانه بود

بهر گیسوی دلم

چون شانه و دندانه بود

تیره غمها را

 از این دل

می زدود

*

رفت و غمها را

به قلبم

هدیه داد

زهر غم را

بر دل تنها

نهاد

*

اشک ماه

آرام میبارد

زغم

در غروبی

سرد و یخ

در شبی

بی انتها

در خَم آن کوچهء

بنشسته در

سیلاب ماه

 

صد نفیر ناله و

اشک و

نگاه

 

جاده های خاکی و

اندوه و

آه

 

حسرت

پایان این

شام

سیاه

 

اشک این تنهائی و

غمهای

ماه

 

آه

از تنهائی و

این اشک و

آه

 

میخزم

در چشم این

ظلمت سرا

 

حسرت تنهائی و

صد سوز و

آه

 

آرزوی دیدن

صبح

پگاه

 

در غروبی

بی پناه

 

بی تو و

این اشک و

وین دریای

آه

 

آه از این

سر نوشت

بر شب تاریک دل

غم را

نوشت

 

 آه از این آه سرد

سنیه ای

آغشته از

اندوه و

درد

 

آه از این

شوم زشت

بر دل تنها

غم

دنیا

نوشت

 

باز میگویم

شبی بی انتها

با دوچشم

ابر و ماه

 

با دلی غمگین تراز

شام سیاه

 

آه

از این اشک ماه

 

آه

از این خستهء

گم کرده راه

 

آه

ازاین سرنوشت

بر دل تنها

چرا

غم را

سرشت

 

اشک ماه

آرام میریزد

بر این

مژگان سرد

سینه ای

لبریز درد

 

درد عشقی بی بهار

در خَم آن کوچهء

یاد نگار

 

اشک ماه

آرام میریزد

زغم

 

**

بغض ماه

آرام بر رخ

مینشست

اشک را

بر سینهء دل

میشکست

**

دل خراباتی

پی پیمانه اش

مست عشق و

ساغر و

میخانه اش

**

وین پرستش

میکند

چشمان مست

دل به خلوتگاه چشمش

خیمه بست

**

دل که رسوا شد

ز عشق

روی او

شانه شد

در هر خم

گیسوی او

**

جان دل

تنهای بی کس

جان من

کاش میگشتی

شبی

مهمان من

**

مستی

حضرت ظریفی

در دلست

روی تو

روشنگر

این محفلست

**

وین مسافر

عاشق

 میخانه است

عاشق سرخ لب

پیمانه است

**

آفتاب عشق و

گرمای

وجود

بوسه ای

از لعل زیبایش

رُبود

**

یاد

صهبای شب و

آن اشک ماه

سرخ لعلی

 با دو چشمان

پُرآه

**

رنگ این

رنگین کمون

هفت رنگ

ایندلم

از شیشه و

قلبش

 ز سنگ

**

دل همیشه منتظر

در کوی او

 وسمه گشتم

بر خم

ابروی او

**

چون مسیح عشق

برجان

میدمی

در دل تنها

تو یار و

همدمی

**

مست چشمان توام

بانوی

ماه

چشم خود را

باز کن

یکدم

نگاه

**

ایندلم

بی نام تو

عشقی ندید

خط بطلان بر همه

عالم

کشید

**

از ستاره

از شب و

از اشک ماه

میکشد

از عمق دل

صد سوز و

آه

**

دل شده

آواره بر

گیسوی تو

 شانه گر

 افتاده دل

در موی تو

**

سیدی را

 دیدم و

گفتم به او

وین جوابم گفت

با حُسنی

نکو

**

گر دلش خواهی

دلی

ناکام

باش

سر به دارعاشقی

گمنام

باش

**

گفت آن

روشندل از

بهر سحر

نی شراب سرخ 

ققنوس

دگر

**

میزند ققنوس

آتش

بال خود

تا کند روشن

همه

احوال خود

**

وین دل

ققنوس و

بغض و

اشک ماه

یاد کن

یاد عزیزان

در نگاه

**

اشک ماه و

حسرت و

صد سوز

آه

روشنی آید

به لبخند

پگاه

**

عشق در

کوی

خدای جان

خوشست

شکردرگاه

گل بستان

خوشست

**

پس عزیزم

شاد زی

در

زندگی

عاشقی

وارستگی

فرزانگی

**

شعرتان

اینک چو شد

جانا

 تمام

والسلام و

والسلام و

والسلام

 

****************

قلمی شد به جهت :

... اشک ماه

... بغض ماه

... خراباتی

... پرستش

... رسوا

... تنهای بی کس

... حضرت ظریفی

... مسافر

... آفتاب

... صهبای شب

... رنگین کمون

... همیشه منتظر

... مسیح

... بانوی ماه

... بی نام

... ستاره

... رهگذر

... آواره

... سید

... گمنام

...ققنوس

 

این ٢١ماه رابه ترتیبی که

وبلاگ اشک ماه

خواسته بودند

به  یادگار

درشعر

نهادم

و

تقدیمشان

نمودم

****************

 سروده ای از : آتش

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سی و یکم فروردین 1386ساعت 3:31  توسط ا(س)س:آتش  | 

عاشقانه های سبز

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عاشقانه های سبز

************************************

 

 

گفتمش:

دل میخری؟!

پرسيد چند؟!

 گفتمش: دل مال تو،

 تنها بخند.

 خنده کرد و دل ز دستانم ربود

 تا  به  خود باز آمدم  او  رفته بود

 دل  ز  دستش  روی  خاک  افتاده بود

 جای   پايش   روی   دل   جا   مانده بود

*******************************************

 

عاشقی  را  شرط  اول  ناله  و فرياد   نيست

تا کسی ازجان شيرين نگذرد فرهاد نيست

عاشقی   مقدور  هر  عياش  نيست

غم کشيدن صنعت نقاش نيست

************************

 

 

 

تو با من هستی و با دشمنم دوست

 

تو   با   من   مستی   و   بالين  تو  اوست

 

تو از من هستی و من هستی ام توست

 

وليکن چشم تو غيرمرا جست

 

*****************

اينجا برای ازتـونـوشـتـن هوا کــم است

عالـم  بـرای از تـو نـوشـتـن  مــرا  کــم است

اکسير من  نه  آن  که  مرا  حرف   تازه   نيست

من ازتومی نويسم واين کيميا کم است

****************

ای  عشق   مدد  کن  که   به  سامان   برسیم

 چون   مرزعه  تشنه  به  باران  برسیم

 یا من  برسم به  یار  یا   یار به من

 یاهردوبمیریم به پایان برسیم

**************

مفتون ترا براین وآن میلی نیست

مجنون  ترا  صحبتی  از لیلی  نیست

در  پای    وصال   تو   اگر   سر   برود

ناچیز   بود    در   بر   تو ،  خیلی     نیست

********************************

عشق   را  دوست   دارم   چون  رنگ  خون  است

خون  را  دوست  دارم  چون دررگ جريان دارد

رگ  را  دوست دارم  چون به قلب راه دارد

قلب را دوست دارم چون جايگاه توست

************************

ای دوست دلت هميشه زندان من است

 آتشكدهء    عشق     تو    از   آن   من   است

 آن   روز  كه   لحظهء   وداع  من  و  توست

 آن شوم ترين لحظه ء پايان من است

************************

آبی تر از آنيم كه بيرنگ بميريم

 از شيشه نبوديم  كه با سنگ  بميريم

 تقصير كسی نيست كه  اينگونه  غريبيم

 شايد كه  خدا خواست  كه  دل تنگ بميريم

***************************

طرح  چشمان  قشنگت  در  اتاقم  نقش  بسته

 شعر می گويم به يادت درقفس غمگين وخسته

 من  چه  تنها و غريبم  بی تو در دريای هستی

 ساحلم شو غرق گشتم بی تو در شبهای مستی

*********

*******************

 *********

سروده های سبز

*********************************

تنظیم از: آتش

 

 

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم فروردین 1386ساعت 19:40  توسط ا(س)س:آتش  | 

دوریت را چه کنم

 

دوریت را چه کنم

*************

ای سفر کردهء من

دوریت را چه کنم

ای تو شوق من و

شور من و

آرامش من

ای توجام من و

مینای من و

رامش من

دوریت را چه کنم

ای سفر کردهء من

به غرورم بینم

یا شکیبی که نماندست مرا

یا گذشتی که

وجودم پُر از اوست

دوریت را چه کنم

ای تو

آن دوست

که نزدیکتر از من به منی

دوریت را چه کنم

ای سفر کردهء من

 

**********************

**************

**********************

برگی سبز از یک سروده

*******************

تنظیم از : آتش

 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم فروردین 1386ساعت 22:12  توسط ا(س)س:آتش  | 

غزل

غزل

*********

چون سنگها صدای مرا گوش میکنی
سنگی و ناشنیده فراموش میکنی

*
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را
 از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

*
دست مرا که ساقه سبز نوازش است
 با بر گ های مرده هم آغوش میکنی

*
گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش میکنی

*
 ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستیت که مرا نوش میکنی

*
تو دره بنفش غروبی که روز را
 بر سینه می فشاری و خاموش میکنی

*
 در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت
 او را به سایه از چه سیه پوش میکنی؟

 

***************************

شعر از : فروغ فرخزاد

*******************

تنظیم از : آتش

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم فروردین 1386ساعت 16:32  توسط ا(س)س:آتش  | 

عشق

 

 

 

عشق

 

******************

 

عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است.

گر به دريا افكند دريا خوش است.

*

گر بسوزاند در آتش، دلكش است.

اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است.

*

تا     ببيني    عشق     را     آيينه‌وار

آتشي  از   جان  خاموشت  برآر!

*

هرچه مي‌خواهي، به دنيا درنگر

دشمني   از   خود    نداري    سخت‌تر!

*

عشق    پيروزت    كند    بر    خويشتن

  عشق  آتش  مي‌زند در ما و من.

*

   عشق  را  درياب  وخود را واگذار

     تا    بيابي   جان   نو  ،   خورشيدوار.

*

    عشق    هستي‌ زا   و   روح‌افزا    بود

هر چه  فرمان  مي‌دهد  زيبا بود.

 

*****************************

 

سراینده : فریدون مشیری

 

****************************

تنظیم از : آتش

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم فروردین 1386ساعت 20:41  توسط ا(س)س:آتش  | 

HaPPy neW YeAr
+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم فروردین 1386ساعت 18:46  توسط ا(س)س:آتش  | 

بهار سال 86 مبارک

 

 

دعای  سال تحویل

بسم الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر لیل والنهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا

الی احسن الحال

 

عیدتان

مبارک

 

 

دعای عید

********

عید آمد و گل به سبزه  آراست            آندم که نفس  ز عشق برخاست

بردشت ودمن چوجامه سرکرد            وین جامه به  تن دوباره بر کرد

بر   مخمل    عاشقی     دویدن            با عشق  دمی   به  گل   رسیدن

خوش  باد  دوباره  پَر  گشودن             در  خلوت   دل    دمی   قنودن

اینک  که  بهار دوباره  سر زد             دل  در  حرمش  به نغمه پَر زد

لب گشا دعا   به  جانب دوست            زان  شفا  فقط  لب  دعا گوست

آرزوی   دل   سلامت   اوست            حمدازدل وآن سخاوت ازدوست

یا رب نبود دمی جدایی

خوش  باد  نسیم آشنایی

************************

*********************

****************

 

سال نو

 بر هموطنان

 و

 دوستان عزیز

بلاگفا

مبارکباد

**********************

سروده و تقدیمی از :

آتش

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 11:59  توسط ا(س)س:آتش  | 

نجوا

 

 

نجوا

****

یکی را دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز نمیداند

نگاهش میکنم

شاید  بخواند  در  نگاه  من

بخواند دوست میدارم

که او را من

ولی   افسوس   او  هرگز

نگاهم را نمی خواند

به   برگ   گل   نوشتم   من

که او را دوست میدارم

ولی   افسوس  او  گل   را

به زلف کودکی آویخت

تا او را بخنداند

به  مهتاب   گفتم   ای   مهتاب

سر راهت سلام من رسان

گوتورا من دوست

میدارم

ولی   افسوس   چون   مهتاب

به روی بسترش لغزید

یکی ابرسیه آمد

که روی ماه تابان را

بپوشانید

صبا   را  دیدم  و گفتم  صبا

دستم به دامانت

ببر  از  من  به  دلدارم

تو را من دوست

میدارم

ز  ابر  تیره  برقی  جَست

که قاصد را میان ره

بسوزانید

کنون وامانده و تنها

دگر  با   خود   کنم   نجوا

یکی را دوست میدارم

ولی   افسوس   او   هرگز

نمیداند

**********************

*****************

**********************

برگی سبز از یک شاعرتوانا

*******************

تنظیم از : آتش

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم اسفند 1385ساعت 17:38  توسط ا(س)س:آتش  | 

حافظ-صائب-شهریار

                                            

                                  برگی سبز

                              از اوراق زرّین   

                           *************

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

                                       بخال هندویش بخشم سمر قند و بخارا را

                                                                    لسان الغیب

                                                                  حافظ شیرازی

                          ****************

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

                                   بخال هندویش بخشم سرودست و تن و پا را

اگر بخشم  جانا ز مُلک  خویش می بخشم

                                   نه چون حافظ که میبخشد سمرقندوبخارا را

                                                                     صائب تبریزی

                            ****************

اگر آن ترک  شیرازی بدست آرد دل ما را

                            بخال  هندویش  بخشم   تمام  روح  و  اجزاء را

اگر کس چیزمی بخشد بسان مَرد می بخشد

                           نه چون صائب که میبخشد سرودست وتن و پارا

سرودست وتن وپارا به خاک گور میبخشند

                            نه بر آن ترک شیرازی  که شور افکنده دلها را

                                                                     زنده یاد

                                                                  استاد شهریار

              ********************************

                                تنظیم از : آتش  

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم اسفند 1385ساعت 19:27  توسط ا(س)س:آتش  | 

آتش وجود

 

آتش وجود

دوست بسیار عزیز

لطف کردید و نظر دادید

 در ارتباط با رنگ و... مربوط به وبلاگ

و حقیر تنها از جهت دلم

موضوع را برایتان عرض مینمایم

 و از

شما نیز بسیار ممنونم که

 به این راحتی مطلب را بیان داشتید.

 

آتش در شب

 جلوه ای محسور کننده و زیبا دارد

  و

 در روز

 هیچ جلوه ای ندارد و حتی

 ممکن است وحشتناک نیز جلوه کند

اما در شب

در آن تاریکی مطلق

در آن ظلمت و سیاهی

هرچند ویران کننده

اما

حقیقتا

زیباست

دلفریبست

جذابست

و به هزار خواهش دل

وقتی که در دل نشیند

آن هنگام که بالهایش را

میگستراند

ودر پوست شب

می آویزد

آندم که

گرمای زمین می شود

و سرمای مرگ را

به کناری میزند

و

آنوقت که در کنارت مینشیند

میبینی

بی تکلفست و

ساده

شاعرست و غمگین

آرامست و بیقرار

در خود تنیده

هزار تار عشق

با دریا

عاشقست و

با آب

همدم

و

انیس و یار

عاشقست

همچون درخشش خیره کنندهء ماه

بر خاک

زمینست

مینای صبورست و

مریم عشق

فریبای زیبائیست

در حجلهء

شکوفه

شیوای کلام و

دریای خاطره

شبنم گرمست

بر گونهء یخ زدهء

شقایق عاشق

الههء عشقست

بر بستر

پرستو

شرارهء آتشست

بر ستاره و

ناهید

 آتش سرخست

بر ژالهء خیال

رویای مستست

برسپیدهء

 سحر

میترای آفرینش و

سارای

جمیله

سوگند ترانه و

باران

پرنیان

آری

آری

آتش

آرزوی جمالست بر

خورشید

فروزان

گاه

شیرینست بر فرهاد

گاه

مجنون آواره

از سوز عشق

لیلی

آتش

مظهر گرمیست و

زادهء خورشید

تولد بهار

شکوفائی گل نرگس

درخشش شبهای یلدا

رقص فریبای

گلهای

مریم

همه از

گرمای مادر آتش

خورشید

وجودست

که جانی دوباره میگیرند

آری

آتش نام منست

که در

ظلمت غم

بر خورشید وجودم

که ازبرم غروب کرد

سیاهی را بر تصویر

زندگیم

به انتخاب

نشستم

☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼

تقدیمی از: آتش

  به روان پاک مادرم

خورشید

میرزایی

☼☼☼☼☼☼☼☼☼

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 21:40  توسط ا(س)س:آتش  | 

بتو می اندیشم

 

بتو می اندیشم

***********

همه می پرسند

چیست در زمزمهء مبهم آب

چیست در همهمهء دلکش برگ

چیست در بازی این ابر سپید

روی این

آبی آرام بلند

که تو را

میبرد اینگونه به ژرفای خیال

چیست در خندهء جام

چیست در خلوت خاموش کبوترها

هنگام سحر

چیست در کوشش بی حاصل موج

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن مینگری

گفتم:

نه به ابر

نه به آب

نه به باد

نه به این آبی آرام بلند

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

نه به این خلوت خاموش کبوتر ها هنگام سحر

من به این جمله

نمی اندیشم

من مناجات درختان را

هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را سینهء کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پایندهء هستی را

در گندم زار

همه را میبینم

همه را میشنوم

من به این جمله

نمی اندیشم

 

بتو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها بتو می اندیشم

همه جا

من بهر حال که باشم

بتو می اندیشم

تو بدان اینرا

تنها تو بدان

تو بیا با من

تنها تو بیا

جای مهتاب بتاریکی شبها

تو بتاب

من فدای تو

بجای همه گلها

تو بخند

 

اینک این من

که بپای تو در افتادم باز

ریسمانی تو کن از موی دراز

تو بگیر

تو ببند

تو بخواه

   پاسخ  چلچله ها را

تو بگو

قصهء ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من

تو بمان با من

تنها تو بمان

در دل سا غر هستی تو بجوش

من همین

یک نفس از

جرعهء جانم باقیست

آخرین جرعهء این جام تهی را

تو بنوش

 

*************************

*******************

*************************

سروده ای از : فریدون مشیری

*************************

تنظیم از : آتش

 

 

+ نوشته شده در  جمعه چهارم اسفند 1385ساعت 2:19  توسط ا(س)س:آتش  | 

کوچه-فریدون مشیری

 

 

 

کوچه

****

****

بی تو مهتاب

شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم

خیره بدنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از

جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه

که بودم

در نهانخانهء جانم

گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

*

یادم آمد

که شبی

با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن

خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی

نشستیم

*

تو

همه راز جهان

ریخته در چشم سیاهت

من همه

محو تماشای

نگاهت

*

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشهء ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گِل و سنگ

همه دل داده

به آواز شباهنگ

*

یادم آمد تو به من گفتی:

از این عشق

حذر کن

لحظه ای جند بر این آب

نظر کن

آب آئینهء عشق گذرانست

تو که امروز نگاهت به نگاهی

نگرانست

باش فردا که دلت

با  دگرانست

تا فراموش کنی

چندی از این شهر

سفر کن

با تو گفتم :

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز

نتوانم

نتوانم

روز اول که دل من

به تمنای تو پَر زد

چون کبوتر

لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی

من  نرمیدم

نگسستم

باز گفتم که تو صیادی من

آهوی دشتم

تا بدام تو در افتم

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو

هرگز نتوانم

**

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب نالهء تلخی

زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو

خندید

**

یادم آمد که دگر

از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نرمیدم

نگسستم

رفت در ظلمت غم

آنشب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از

عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن

کوچه گذر هم

***

بی تو اما به چه حالی

من از آن کوچه

گذشتم

*****************
**********************

*****************

برگ سبزی ازدفتر زرّین شاعر توانا وگرانقدر

 ۩ زنده یاد استاد فریدون مشیری ۩

با یاد همهء کوچه هایی که از آن گذشتیم

و همهء خاطراتی که

به یادگار سپردیم و انگار

فراموشی از برای آن

نیست.

***************

تنظیم از : آتش

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 20:4  توسط ا(س)س:آتش  | 

پاییز

 

پاییز

*****

در کنارم قلب عاشق

شعله میزد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمهء من

همچو آوای نسیم

پَرشکسته

عطر غم میریخت

بر دلهای خسته

پیش رویم

چهرهء تلخ زمستان جوانی

پشت سر

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز بودم

برگهای آرزوهایم

یکایک زرد میشد

آفتاب دیدگانم

سرد میشد

آسمان دیده ام

پُر درد میشد

ناگهان طوفان اندوهی

بجانم چنگ میزد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ میزد

وه چه زیبا بود

اگر پاییز بودم

وحشی و پُرشور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من میخواند

شعری آسمانی

 

کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز بودم

******************

برگی سبز از

یک شاعر بنام

*****************

تنظیم از : آتش

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 20:3  توسط ا(س)س:آتش  | 

برگی سبز از یک نوشته

 

 

* برگی سبز از یک نوشته *

*******************

چه نکوست حال مرغی

که قفس

ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی

زقفس

پریده باشد

پر و بال ما شکستند

در قفس گشودند

چه رها

چه بسته

مرغی

که پرش

شکسته باشند

**********

***************

*********************

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 20:0  توسط ا(س)س:آتش  | 

برگی سبز

 

 

 

 

برگی سبز

 

***************

عشق کلبه ایست متروک

در کنار درخت چنارکهنسالی

که بامدادی زیبا

و غروبی غم انگیز دارد

***************

******************

***************

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 19:57  توسط ا(س)س:آتش  | 

نوشتهء سبز

                             

                           نوشتهء سبز

                      ****************

گفته بودم تو بیائی غم دل با تو بگویم

                              چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی

 

                     ***           ***          ***

هر شب به قصهء دل من گوش میکنی

                              فردا  مرا   چو   قصه   فراموش    میکنی

                    ***           ***          ***

گفتمش نقاش را نقشی کشد از زندگی

                              با  قلم   نقش  حبابی  بر  لب  دریا   کشید

                    ***         ***          ***

****************************************

         *****************************

                *******************

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 19:56  توسط ا(س)س:آتش  | 

خاکستر عشق

 

 

خاکستر عشق

*********

پروانه ای عاشق

گِرد شمعی میگشت

واز هجر وصال

نوحه سرایی

مینمود

شمع مبهوت

به معشوقه اش

مینگریست

گویی حسادت

تمام هستیش را فرا گرفته بود

با صدایی لرزان

و با دیده ای

گریان

آرام و خاموش

رو به پروانه گفت :

برای چه کس

نوحه سرایی میکنی؟

من در سوز عشق تو

میسوزم و

قطره قطره

ذوب میشوم

از عشق تو بیصدا

می گریم و

تو بر عشقی دیگر

نوحه سرایی میکنی

آخر بگو

از من دلسوخته تر کیست

که تو بر عشقش

اینگونه شیون میکنی؟

پروانه نگاه عاشقش را

به شمع دوخت و

گفت :

تو از عشق من

آرام و بیصدا

میسوزی

ودر چشم من

قطره قطره

ذوب میشوی

و من

آندم که تو دیگر نخواهی بود

خود را در آغوش تو

می افکنم

و

در تو میسوزم

تا هستی

میخوانم

و چون خاموش شدی

من نیز میمیرم

***************

می سوخت پروانه ای

از های های

گریه های شمع

و

شمع آب میگشت

از آتش عشق

پروانه

***********

سروده و تقدیمی از : آتش

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 23:21  توسط ا(س)س:آتش  |